Slimmer Samen Werken

01/09/2010

Netwerk organisaties

Filed under: Het Nieuwe werken,social networking — Jan-Willem Beekmans @ 08:29
Tags:

image Iedereen kent wel het organigram: een overzichtelijk plaatje dat aangeeft wie aan wie rapporteert. social network
Je zou echter voor de grap eens een rondje moeten doen bij een willekeurig bedrijf met de vraag: ‘als je nu een belangrijke beslissing moest nemen. Echt een moeilijke beslissing. Naar wie zou je dan werkelijk luisteren?’ Het ‘netwerkplaatje’ van de afdeling blijkt dan compleet anders te zijn dan het formele organigram: Mensen met kennis en invloed zitten vaak op heel andere plaatsen dan wat het formele plaatje aangeeft.

Geëngageerde en productieve medewerkers kennen en gebruiken dit netwerkplaatje in hun dagelijkse contacten met collega’s. Ze weten wie welke kennis en invloed heeft en welke mensen bij elkaar gebracht moeten worden in een bepaalde situatie. Naarmate een organisatie groeit of zich geografisch verspreidt, wordt dit lastiger: mensen weten meestal niet meer waar collega’s buiten de directe werkkring zich mee bezighouden en welke ontwikkeling ze doormaken. Kennisorganisaties in kaart gebracht

Het in kaart brengen van relatielijnen en kennisgebieden is enorm vereenvoudigd door social media als LinkedIn. Ook binnen organisaties gebruiken medewerkers social platforms om te laten zien wat ze belangrijk vinden en waaraan ze werken. Op die manier kan kennisuitwisseling op een snelle informele manier plaatsvinden. Innovatie drijft op open gemeenschappen waarin naar gezamenlijke belangen wordt gezocht, en dat geldt ook binnen een onderneming.

Er wordt op dit moment gewerkt aan systemen om dit informele kennisnetwerk automatisch in kaart te brengen en up-to-date te houden. Dit kan natuurlijk door medewerkers zelf profielen te laten schrijven (de LinkedIn methode), maar de systemen die nu op de markt komen worden gaan echter verder: ze zijn er grofweg op gebaseerd om informatie uitwisseling tussen medewerkers automatisch te monitoren en te rubriceren.
Als iemand bijvoorbeeld veel op een(intern) blog veel schrijft over de ontwikkeling van een nieuw product X waarbij zij betrokken is, dan wordt het profiel van deze persoon door het systeem aangevuld met een tag ‘expert op gebied van product X’. Een stap verder is om niet alleen de publicaties van iemand te volgen, maar tevens bijvoorbeeld email verkeer of gegeven presentaties te scannen op steekwoorden en zo in kaart te brengen waar kennis in de organisatie aanwezig is.

image Dit is in potentie een krachtig middel, dat voor uitwisseling van kennis kan betekenen wat een zoekmachine voor gepubliceerde informatie heeft betekend. Het is aannemelijk dat beschikbaarheid van kennis hierdoor enorm versneld kan worden. Stel je voor: Je bent bezig met een project waarbij je een lastig probleem hebt en je kan direct zien welke mensen recentelijk actief zijn geweest op een gebied dat met jouw probleem te maken heeft.

Grote Broer Kijkt naar U….

Toch zal er bij veel mensen een ongemakkelijk gevoel beklijven. In de eerste plaats is in sommige organisaties de cultuur er niet naar om werknemers elkaar onderling te laten weten waar ze mee bezig zijn. Hier hoeven weinig woorden aan vuil gemaakt te worden: Deze bedrijven zullen hard aan een cultuuromslag moeten werken om hun positie niet te verliezen.
Een veel wezenlijker punt is echter of het acceptabel is dat communicatie geanalyseerd wordt. En dan maakt het nogal wat uit of een posting op een openbaar BLOG geplaatst werd, of dat het om een e-mail of chat bericht ging.

Een ander punt is dat naarmate het informele (en werkelijke!) organigram in kaart gebracht wordt, er een eigenaardige gezagssituatie ontstaat: een leidinggevende beoordeelt zijn teamleden op afspraken die eerder overeengekomen zijn, maar vanuit het sociale netwerk kunnen heel andere zaken aan een persoon gevraagd worden dan formeel overeengekomen. Hoe ga je een medewerker dan coachen en beoordelen?
Toch biedt dat laatste vooral weer een kans. Ik kan me herinneren dat ik jaren geleden werkte met een mailing list waar vragen van klanten op binnenkwamen. Je zag dat sommige collega’s veel actiever waren in geven van antwoorden dan anderen. Deze collega’s verzetten veel nuttig werk, waardoor ze minder tijd overhadden voor andere taken waarop ze uiteindelijk wel beoordeeld werden. Als een geautomatiseerd systeem kan bijhouden hoeveel ‘sociale content’ iemand aanlevert en hoe dat gewaardeerd wordt door de rest van de organisatie dan is ook deze bijdrage beter te waarderen.
En wat denkt u?

Los van het gegeven dat de technologie voor dergelijke systemen nog in de kinderschoenen staan, denk ik dat grote kennisintensieve bedrijven de komende jaren zullen experimenteren met deze nieuwe mogelijkheden. Daarbij zullen vragen beantwoord moeten worden over de context waarin een dergelijk systeem dient te worden geplaatst. Als voorschot op de discussie die hierover zal worden gevoerd ben ik benieuwd naar uw mening: is het een gevaarlijke ontwikkeling die elke vorm van privacy en werknemersbescherming weghaalt en daarmee alle creativiteit en sociale samenhang om zeep helpt, of is het een middel dat, mits zorgvuldig ingezet, echt kan helpen om een betere samenwerking te realiseren?

via Joris Arts van Speechworks Consultancy

Advertenties

09/07/2010

Google vindt concept voor aanval op Facebook

Filed under: Google,Uncategorized — petervanbaal @ 07:58
Tags:

8 juli 2010 16:31  Emerce  – Door Erwin Boogert


Techneuten van Google denken een manier te hebben gevonden om gebruikers van Facebook los te weken.

Het ziet ernaar uit dat Google op enig moment een hap wil nemen uit de groep met 500 miljoen gebruikers van profielensite Facebook. Google is eigenaar van profielensite Orkut, maar dat heeft nooit mogen rekenen op een internationaal groot gevolg. Afgelopen jaar bracht het een soort Twitter-dienst uit onder de naam Buzz maar ook dat vindt weinig navolging.
Sinds enkele weken waart het gerucht rond als zou het bedrijf tegen eind 2010 een Facebook-kloon willen uitbrengen onder de naam Google Me, maar verder dan meldingen uit indirecte bronnen gaan die indicaties niet.
Uit een presentatie van eerder deze week wordt echter duidelijk dat de mogelijke bouw van een eigen profielensite niet van Googles agenda is verdwenen.
Paul Adams van Google vertelde op een conferentie wat hij denkt dat Facebook verkeerd doet. Of, anders gezegd, waar Google de achilleshiel van ‘s werelds grootste profielensite ziet. Adams is ‘user research lead’ in het UX team, wat verantwoordelijk is voor het ontwerp van hoe gebruikers een webdienst beleven en gebruiken. Hij werkt aan Buzz en Youtube en verdiepte zich afgelopen maanden intensief in sociale netwerken.
De kern van zijn betoog is dat een gebruiker van profielensites nooit een en dezelfde persoon is. Afhankelijk van de sociale context hebben mensen altijd wisselde banden met en percepties van elkaar. De relatie tot een werkgever is anders dan die tot een familielid of tot iemand die ze net tijdens een buitenlandse reis hebben ontmoet. Facebook scheert alle contacten over een kam. Fout, volgens Adams.
In zijn presentatie illustreerde hij dat onder meer met onderstaande afbeeldingen:

Daarnaast wordt de waarde van ‘bekende’ Twitteraars en Facebook-gebruikers sterk overschat. Hun invloedssferen rijken in Adams’ optiek minder ver dan wordt aangenomen. Het oordeel van echte vrienden weegt zwaarder dan de stem van een onbekende bekende internetter:

Sociale kringen zijn volgens hem ook kleiner dan nu algemeen wordt aangenomen. Mensen hebben gemiddeld tussen de 4 tot 6 vriendengroepen en tussen de 2 en 6 échte vrienden.
Google verdiept zich vanuit sociologisch én designperspectief zichtbaar met veel energie in de vraag hoe sociale netwerken functioneren. Of en, zo ja, wanneer het daadwerkelijk een eigen alternatief voor Facebook publiceert is niet bekend.

Blog op WordPress.com.